Art Director Jopsu Ramu from Musuta Ltd. (a multidisciplinary design agency based in Helsinki & Tokyo) has created together with Shun Kawakami (artless Inc) an artist and designer from Tokyo - a piece titled Urban Abstract. This digital art piece is being shown as the November break bumpers on one of the biggest commercial TV channels in Finland: TV Nelonen.



Urban Abstract -piece was born in Tokyo during 2009. It consists of 40 X five second clips or it can be viewed as a one 200 second journey.



Urban Abstract is a first piece created in collaboration with Ramu and Kawakami. The artists have plans for new pieces and are currently looking for interesting projects to work on and to continue this Helsinki - Tokyo collaboration.



The website http://www.urban-abstract.com works as a part of the piece and creates an extra dimension for the clips shown on TV.



URBAN ABSTRACT - About the concept:



Urban Abstract is a journey across urban space that unfolds in forty, 5 second parts. The journey, in one, two and three dimensions, is a bit like abstract surfing in which the original destination is only reached after a number of seemingly random yet linked detours occur. Points , lines, planes and other abstract elements create a journey through an Urban Abstract.

The space between things is as important as intended space, perhaps creating a fourth dimension. Meaningful shapes and purposes occur in this dimension's reality as well. The concept of negative space has meaning here.

Nature plays a part as well. To be able to understand and differentiate what is urban one has understand what is nature.

The style of the shorts is fluid and, though seemingly random, stream into a cohesive whole. Perhaps watching them in a different order would be more like seeing the same journey from another point of view. The sound world is also very important -- movement in space is sensed even if watching the shorts with eyes closed. Sounds overlap, fade, come and go.

Architectural, abstract, someway minimalist and abstract with a touch of humanity.

This feeling is reached through mixing techniques such as vectors , hand drawn lines and painting.

Urban Abstract was realized in Tokyo by a team of artists, designers and animators from Finland and Japan. Urban Abstract was created by Jopsu Ramu from Musuta Ltd, a concept, art & design -studio based in Tokyo and Helsinki.



About the creators:



Jopsu Ramu (born 1982). She is a young Finnish designer and an art director who runs her own business Musuta Ltd. Ramu creates art, graphic design, space & design.





Musuta Ltd.

Musuta Ltd. is a Finnish company operating in Helsinki & Tokyo. Musuta is a multidisciplinary design studio that makes art, space, design, graphics, concepts & branding.

Musuta produces Ramu's personal art work as well as creates commercial work for different clients including: Iittala, Hartwall, Pepsi Co., Kawada Group, TV Nelonen etc.

- http://musuta.com



Shun Kawakami (artless Inc.)

Shun Kawakami is a highly awarded designer & artist living in Tokyo. He is also the founder and chief of Artless Inc. He has won awards in many design competition from Type Director's club (TDC) to Art Director's Club (ADC) and so on.. He has also held many exhibitions in Japan, Europe and the U.S.

- http://www.shunkawakami.jp



TV Nelonen

Channel Four Finland – Nelonen Nationwide commercial tv-channel Offers second-highest reach and is the third-largest advertising medium in Finland

http://www.nelonen.fi





If you embed or publish the Urban Abstract -video on blogs etc. please keep in mind to mention and credit the creators. The video should not be altered or edited in any way without permission from the creators.



Credits:

Creative Director Jopsu Ramu MUSUTA

Art Director Jopsu Ramu MUSUTA, Shun Kawakami artless Inc.

Design&Storyboard Jopsu Ramu MUSUTA

Opening scene artwork Shun Kawakami artless Inc.

Calligraphy Gen Miyamura

Sound Chikao Maruyama

Producer Timo Huhtala MUSUTA

Director Mitsutomo Maeda & Masaru Ikeda EDP graphic works

Animation&Production EDP graphic works

Project management Tokyo Masaji Kinoshita / shirofuchi Inc.

Executive Producer MUSUTA Ltd.

Special thanks Taisuke Koyama, Brian Kaszonyi

Created by MUSUTA Ltd. - Jopsu Ramu & Timo Huhtala

Εκεί που φύτρωνε φλυσκούνι και άγρια μέντα
κι έβγαζε η γη το πρώτο της κυκλάμινο
τώρα χωριάτες παζαρεύουν τα τσιμέντα
και τα πουλιά πέφτουν νεκρά στην υψικάμινο

Εκεί που σμίγανε τα χέρια τους οι μύστες
ευλαβικά πριν μπουν στο θυσιαστήριο
τώρα πετάνε τα αποτσίγαρα οι τουρίστες
και το καινούριο παν να δουν διυλιστηριο

Εκεί που η θάλασσα γινόταν ευλογία
κι είπαν ευχή του κάμπου τα βελάσματα
τώρα καμιόνια κουβαλάν στα ναυπηγεία
άδεια κορμιά, σιδερικά παιδιά και ελάσματα

Κοιμήσου Περσεφόνη
Στην αγκαλιά της γης
Στου κόσμου το μπαλκόνι
Ποτέ μην ξαναβγείς...

Νίκος Γκάτσος, "Το παράλογο"

--------------------oOo--------------------

Τόσο μαγικό πλάσμα ήσουν και πιστεύω βαθιά πως ακόμα είσαι. Τόσο μαγική ώστε να ξεστομίζεις ποιητικά τετράστιχα πριν σε προδώσει η ανάσα σου.

Εκείνο το πράσινο απόγευμα...

4 χρόνια πριν. Σαν σήμερα. Έχουν γίνει τόσα πολλά και θα ήθελα να τα ξέρεις, να είσαι εδώ. Θα έδινα τα πάντα για εκείνο το τρυφερό άγγιγμα των χεριών σου στα μαλλιά μου, για εκείνη την απαλή σου φωνή, για εκείνο το βλέμμα που μόλις με ακουμπούσε μάθαινε τα πάντα πριν φτάσουν στα χείλη μου, για εκείνη την γεμάτη αγκαλιά που μύριζε πάντα λευκό σαπούνι και αγιόκλημα και χαμομήλι. Εσύ φταις που είμαι αλαφροίσκιωτη σε έναν κόσμο με στιβαρούς ανθρώπους. Εσύ. Γιατί με μεγάλωσες σχεδιάζοντας μου μαργαρίτες και τραγουδώντας μου ποιήματα και αγοράζοντας μου μαλακιές, αφανέ και πολύχρωμες πατατούφες αντί για σκληρές πλαστικές βυζοτόρμπιλες και ξανθιές μπάρμπι. Εσύ φταις γιατί πάντα μου έκανες σχέδια στο φαγητό και μου έλεγες ιστορίες τόσο όμορφες και παλιές, τόσο ρομαντικές και τόσο old athens, που ούτε ο Βασίλης Ζούλιας και η Ντέννη Βαχλιώτη δεν θα μπορούσαν να παγιδεύσουν την εσάνς τους στα ρούχα τους και τα παπούτσια τους. Εσύ φταις που στενοχωρήθηκες επειδή η πρώτη λέξη που είπα ήταν γιαγιά...μα ποια αλλη θα μπορούσε να ήταν..;

Θυμάσαι, μου έλεγες ότι την μέρα που θα έφευγες ήθελες να φοράμε λευκά, γιατί ήθελες να είμαστε πάντα ευτυχισμένοι. Όταν σε σκέφτομαι, συγγνώμη, αλλα το λευκό μου θολώνει με νερό. Σαν τη σημερινή μέρα και σαν τη σημερινή βροχή. Δεν έρχομαι στο κοιμητήριο γιατί δεν θέλω να αγγίζω το παγωμένο μάρμαρο και δεν θέλω να βλέπω τη φωτογραφία σου πάνω σε αυτό. Δεν θέλω να θυμάμαι ότι φώναζα να μην φύγεις και να μην με αφήσεις μόνη μου τη στιγμή που εσύ δεν αντεχες να αναπνεύσεις. Δεν θέλω να θυμάμαι ότι μετά, όταν συνήλθες, ενώ ήσουν σε κόμμα, θυμόσουν τις φωνές μου και νόμιζες ότι τις ονειρευόσουν.

Και λυπάμαι γιατί τη μόνη που φορά που ήθελα να έρθω, ήθελα να έρθω γιατί ήθελα να σου συστήσω κάποιον. Λυπάμαι. Λυπάμαι και για τότε και για τώρα. Δεν θέλω να γράψω τίποτα άλλο. Θυμάσαι το τρίτο στεφάνι; Πήγα και το είδα στο θέατρο και ξέρω ότι θα σου άρεσε πάρα πολυ. Θυμάσαι το τέλος;

"Πρόσεξε όμως μη γράψεις όλη την αλήθεια.
Αν θες να τη σώσεις, μην τη γράψεις όλη."

Σταμάτησα να γράφω όλη την αλήθεια μου καιρό τώρα, μήπως καταφέρω να σώσω εκείνες τις στιγμές που ήταν τόσο όμορφες σαν μαρτζιπάν κι είτε η τύχη μου τις άρπαξε λαίμαργα απο το χέρι είτε εγώ έκανα το σφάλμα να τις δαγκώσω για μια πρόσκαιρη ανακούφιση..γιατί και η πολύ ευτυχία δεν αντέχεται.. ή αντέχεται..;

Σταμάτησα να φοράω και σταυρό απο τότε. Όχι επειδή δεν πιστεύω..πιστεύω ακράδαντα στο Θεό, αλλά γιατί ξέρω πια ότι με προστατεύεις εσύ. Και τόσους μήνες που πονάω, το μόνο που θέλω είναι μια φορά, να χαιδεψεις τα μαλλιά μου στον ύπνο μου και να νιώσω τη μυρωδιά του λευκού σαπουνιού. Έτσι για να νιώσω ότι όλα θα πάνε καλά. Μια φορά.


υ.γ. Σ'ευχαριστώ που μου άφησες κληρονομιά το δαχτυλίδι των αρραβώνων σου. Σ'ευχαριστώ.

Ο πρώτος βασικός κανόνας της ενηλικίωσης είναι να είσαι σε θέση να πεις

...αντίο...


σε κάτι που τέλειωσε.


υ.γ.Να σου πω ένα μυστικό..;
Δεν τα θέλω αυτά τα Χριστούγεννα. Δεν τα νιώθω. Δεν τα θέλω.
Κι ας είμαι παιδί ακόμα. Όταν γίνω επιτέλους σωστός ενήλικας, ίσως να καταφέρω ξανά να σταθώ κάτω απο το misletoe με την καρδιά μου να σφυροκοπά ανελέητα...Τώρα θέλω να μην σκέφτομαι. Να μην βλέπω τους στολισμούς στους δρόμους, στις βιτρίνες, να μην βλέπω τα γλυκά στα ζαχαροπλαστεία, να μην βλέπω στα μαγαζιά τα χαριτωμένα πλεκτά ζακετάκια με τις φουντίτσες και μιας και βρέχει το μόνο που θέλω - και θα κάνω μολις σταματήσω να γράφω αυτό το ασυνάρτητο ποστ - θέλω να βάλω τις γαλότσες μου και να περπατησω να περπατησω να περπατησω και να μην σκέφτομαι και θέλω να περπατήσω να περπατήσω να περπατήσω και κάπου να καταφέρω να σε δω...κάπου να σε φτάσω...κάπου να σε αγγίξω...κάπου να βρω τα προηγουμενα χριστούγεννα και τα προπροηγούμενα χριστούγεννα...κάπου θα υπάρχουν δεν μπορεί, τίποτα δεν χάνεται έτσι δεν είναι..; Κι ακόμα κι αν είναι γραφτό (όπως όλα δείχνουν) να μην σε ξαναβρώ ποτέ θεέ μου - oh my beautiful god..!!! - θέλω να σε βγάλω απο μέσα μου, θέλω να σε ξεχάσω, θέλω να ξεχάσω ότι υπήρξες, θέλω να ξεχάσω ότι με άγγιξες και απο τότε όλα τα άλλα αγγίγματα είναι ανοργασμικά, θέλω να ξεχάσω ότι με μάγεψες τόσο που τώρα όλα αγκαλιά με την παρούσα απουσία σου φαίνονται ρηχά, θέλω να ξεχάσω τα ταξίδια που δεν μου έδωσες αλλα μου έταξαν τα μάτια σου, θέλω να ξεχάσω ακόμα και το ότι σου έγραψα λέξεις που δεν θα τολμούσα να αφιερώσω σε κανέναν (και συνεχίζω να το κάνω ΔΥΣΤΥΧΩΣ) και εσύ δεν μπήκες/μπαίνεις/θα μπεις καν στον κόπο να μου απαντήσεις. Κι όταν υπάρχει δράση κάποια στιγμή θα έρθει και η αντίδραση, έτσι δεν μας μαθαίνανε στη φυσική; Ε λοιπόν γι'αυτο πήγα θεωρητική κατεύθυνση, και γι' αυτο στις πανελλήνιες εγώ, η αρίστη μαθήτρια, που στις φλέβες μου έρεε μόνο algoflash, έγραψα 11 στη φυσική, γιατι όταν η καρδιά μου ασφυκτιά απο σκέψη και δράση και η γαμημένη η αντίδραση, ή έστω μια απόδραση, δεν έρχεται.

Ξέρετε κάτι κυρία αντίδραση???
Να μην σώσετε να έρθετε ποτέ..!!!
Ερρέτω..!!!

Αυτά είχα να σας πώ μαντάμ.-

Έρχεται


Έρχεται το



Έρχεται το νιώθω








Θα'ρθεί.





Θα'ρθεί η μέρα
που θα αντέξεις το έγκαυμα κάθε φλέβας μου
που θα στέρξεις στο γυρισμό της χένας μου
που θα ψάξεις εσενα στο θυμό της τρέλας μου

Θα'ρθεί.

Θα'ρθεί η νύχτα
που θα ταχθείς ενάντια στη μιλιά σου
που θα ποθείς να ξεσκίσεις τα σωθικά σου
που θα τρελαθείς απο τα άκοπα βήματα σου

Θα'ρθεί.

Κι εγώ βουβή
θα κοιτάζω τη μετάνοια να γίνεται
βάλσαμο και μαρτύριο λησμονημένης εποχής

Επιλογή και αποτροπή
Οπτασία και ανταρσία
Διδαχή και αφασία

Κι εγώ βουβή
Θα θέλω να τρέξω και
δεν ξέρω αν θα αντέξω
την προδοσία μου

Να προδώσω
Τις μετέωρες σκέψεις στα ατέρμονα βήματα προς τα εμπρός
Τα μετέωρα βήματα στις ατέρμονες σκέψεις προς τα πίσω

Ξέρω δεν ξέρω Ξέρω

Δεν ξέρω.

Θα'ρθείς.

Ξέρω.


Θα'ρθεις..;



Δεν ξέρω.

Δεν σου λείπω...;

Σ'αυτό το κρεβάτι η σκόνη χτίζει πόλεις και εγώ με το δάχτυλο σχεδιάζω σοκάκια και κίονες.
Στις σκιώδεις πόλεις δεν χωράνε λαμπεροί πρίγκιπες και παλαίμαχοι στρατιώτες.
Στις σκονισμένες πόλεις ταιριάζουν μόνο αερικά και φαντάσματα, γιατί μόνο αυτά περιφέρουν τη σιωπή τους με αξιοπρέπεια και κραδαίνουν τις αναμνήσεις τους σαν θαμπές λάμπες φθορισμού. Κι εγώ πως βρέθηκα εδώ, σε αυτη τη παρελθοντική πόλη να προσμένω θεό, για να του δώσω ανάσα εμφυσημένη απο του μέλλοντος τη χώρα..;

Στα χέρια μου τα ταρώ φθαρμένα και λειψά, τι να πουν για μια μοίρα που χωρίστηκε βίαια στη μέση και απο τον πόνο έφτυσε καταμουτρα τις τρεις προστατιδές της για την προδοσία τους..; Και απο τότε η κατάρα τους αβάσταχτη και υπαρκτή, φορτίο βαρύ σε μια έρημο αχανή και ατελείωτη, που το νερό δεν είναι ο παράδεισος ούτε η σωτηρία, αλλα πληγή, γιατι θυμίζει στα ξεραμένα χείλη και στα σκισμένα χέρια, ότι δεν ήταν πάντα ξερά, αλλα κάποτε ήταν δροσερά, φυλαγμένα τιμαλφή σε μια θάλασσα πνοής και ονείρου, που όμοια της δεν θα υπάρξει ποτέ ξανά, σε κανέναν κόσμο και καμία Γη.

Σε Πεινάω. Σε Διψάω. Σου Δέομαι..;

Στις φλέβες μου δεν ρέει αίμα αλλά κρασί. Σε κάθε τραγούδι ακουγα εσένα.
Σε κάθε τραγούδι υπήρχες εσύ. Παντού.
Και το πιο αστείο είναι ότι είσα εδώ...τριγύρω...
Και σε κάθε τραγούδι έπινα περισσότερο για να μην θυμάμαι.
Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ όταν σε θέλω...;

Σταμάτησες να φοράς πολύχρωμα παπούτσια κι εγώ σταμάτησα να έχω πολύχρωμη ψυχή.

Τελικά έστειλα το μήνυμα...

Μην το πάρεις πάνω σου, αλλα και μένα μου λείπεις.


Θυμήθηκα το τότε. Ξέρεις.
Αλλα τότε ήσουν εσύ εκεί.
Εσύ με πήγες μέχρι τα Mc Donalds κι εσύ μου πήρες καφε για να συνέλθω.
Τώρα κουβαλούσα το λαπτοπ μου, μόνη μου, και ενιωθα τόσο ζαλισμένη που πίστευα ότι ανα πάσα στιγμή θα μπερδέψω τα βήματα μου και θα κουτρουβαλήσω.
Εναν φραπέ. Γλυκό.

Θυμήθηκα που σου είχα πει. Ποτέ.

Μόνη μου πήρα τον καφέ και τον ρούφηξα όλο.
Μόνη μου κατάφερα να φτάσω στο μετρό.
Με το ποτέ να βουίζει στα μάτια μου.

Που είσαι;

Ενα μου λείπεις δειλό.

Του λείπω.

Χαμόγελο.

Δεν μου λείπει.

Πικρό Χαμόγελο.

Μου λείπεις εσύ.

Ανάσα.

Αλλα δεν θα το μάθεις ποτέ.

Χαμόγελο.


Είμαι πολύ μεθυσμένη για να πω ή να κάνω οτιδήποτε άλλο.

Και δεν υπάρχει κάποιος να με συνεφέρει.


Καληνύχτα. -

You could be happy and I won't know
But you weren't happy the day I watched you go

And all the things that I wished I had not said
Are played in loops 'till it's madness in my head

Is it too late to remind you how we were
But not our last days of silence, screaming, blur

Most of what I remember makes me sure
I should have stopped you from walking out the door

You could be happy, I hope you are
You made me happier than I'd been by far

Somehow everything I own smells of you
And for the tiniest moment it's all not true

Do the things that you always wanted to
Without me there to hold you back, don't think, just do

More than anything I want to see you, girl
Take a glorious bite out of the whole world

p.s. μου λείπεις.

Ακόμα χειρότερα.
Με πούλησες για κάποιον που δεν σήμαινε τίποτα για σένα.



Προσπαθώ να ερμηνεύσω τα ιερογλυφικά σημάδια που κάθε μέρα το κορμί μου μου στέλνει.
Κοκκινίζω ευκολα, μελανιάζω εύκολα, πέφτουν τα μαλλιά μου εύκολα, ξεχνάω εύκολα...
Σπάω δύσκολα.

Τις χειμωνιάτικες νύχτες η θάλασσα αναπνέει εγκλήματα και η επιδερμίδα μου αχνίζει σαπισμένη συστολή. Τη νύχτα τα χείλη μου καίνε και στάζουν πρόσκαιρο πόθο και πλασματική κατάνυξη. Τη νύχτα πονάω πιο πολύ απ' όλες τις στιγμές της ημέρας, γιατί τη νύχτα θυμάμαι την ανάσα σου να με χτυπάει στο πρόσωπο κάθε φορά που κοιμόσουν στα χέρια μου.
Έσκισα πολλές στιγμές μας, αλλα αυτήν δεν θα τη σκίσω ποτέ, μ'ακούς; Ποτέ.
Για πάντα θα είναι η πιο ολοκληρωμένη μου στιγμή, η πιο ευτυχισμένη μου στιγμή, εσύ με μια μπλούζα του μπάσκετ, στον καναπέ, στην αγκαλιά μου να κοιμάσαι πιο τρυφερά απο μωρό, και εγώ να ακούω το βουητό της τηλεόρασης και το άχνισμα της αναπνοής σου στα μάτια μου...να νιώθω πιο μωρό απο μωρό, πιο μαμά απο μαμά, πιο γυναίκα απο γυναίκα, πιο ερωμένη απο ερωμένη, πιο ερωτευμένη απο ερωτευμένη, πιο πολύ απο τα πάντα και το τίποτα μαζί.

Τότε τότε τότε...το δέρμα μου σφριγηλό, ξεχείλιζε αγιόκλημα και τάματα.
Τώρα...

Και τότε και τώρα αράχνη.
Αυτός ο ιστός μου δημιουργήθηκε για να προστατεύσω τον εαυτό μου όταν με έδερνες αλύπητα με κατηγορητήρια εγκλημάτων που δεν διέπραξα, αυτός ο ιστός μου μεγάλωσε και μπήκε ανάμεσα μάς, αυτός ο ιστός μου γιγαντώθηκε και σε έπνιξε, η ανάμνηση αυτού του ιστού σε κράτησε μακρυά μου, γιατί αυτός ο ιστός έκανε όλα τα κατηγορητήρια σου πραγματικότητα και αυτός ο ιστός τώρα με κάνει δυνατή και ψυχρή εκτελέστρια, αυτός ο ιστός τώρα παγιδεύει και καθαρίζει όλους τους εισβολείς. Τότε θύμα, τώρα θύτης, τότε ερωτευμένη, τώρα ερωμένη και απαθής, εραστής του κενού και του προσωρινού, εραστής της απουσίας και της προδοσίας, εραστής της ισχύος και της απληστίας.

Είναι ερωτευμένοι μαζί μου. Όλοι τους.
Και εγώ τους τοποθετώ στην σκακιέρα μου..αργά..σταθερά..σαγηνευτικά...
Κάθομαι αναπαυτικά στον θρόνο μου και απολαμβάνω τη σφαγή τους απο θέση ισχύος.
Ψυχρά.

Δεν ξέρεις πόσο μα πόσο πολύ θέλω να νιώσω την κάβλα να κυλάει στα μηνίγγια μου, ενα αγγιγμα να ισοδυναμεί με δισεκατομμύρια βολτ και ένα βλέμμα με αλλα τόσα δισεκατομμύρια ευρώ. Το θέλω όσο θέλει η θάλασσα το βυθό και τον αέρα, το θέλω όσο θέλει το δέντρο τις ρίζες του και τον αέρα, το θέλω τόσο όσο θέλει το χώμα την πέτρα και τον αέρα το θέλω... να γίνει ο έρωτας η βάση μου και η αναπνοή μου. Το θέλω. Ψαχνω παντού σαν τυφλή που ψάχνει να βρει το χαμμένο της βλέμμα, ψάχνω παντού όπως ξέρω ότι έψαχνε η μάνα μου εμένα όταν με έχασε επειδή άρχισα να ακολουθώ εναν αρκουδιάρη με μια αρκούδα με σκουλαρίκια ένα ίδιο νοτισμένο και χιονισμένο σούρουπο στο διδυμότειχο...

Κι όμως...απολαμβάνω την εξύψωση και την πτώση των βασιλιάδων μου, των στρατιωτών μου, των πύργων μου, των αλόγων μου, όλων των πιονιών μου. Το απολαμβάνω.
Και το χειρότερο απο όλα είναι ότι δεν νιώθω ενοχές. Νιώθω ρευστή και αέρινη σαν διάφανη μεμβράνη. Τίποτα δεν μπορεί να με λεκιάσει, τίποτα δεν μπορεί να με σκίσει, τίποτα πια.
Ξέρω ότι το μαχαίρι βρίσκεται σε χέρια που δεν θα ξανασυναντήσω στη ζωή μου.

Προσέφερα σε εναν τη θέση του βασιλιά, αλλά την ατίμασε.
Όλοι οι υπόλοιποι αυλόδουλοι θα ζήσουν τον παράδεισο μαζί μου,
μόνο και μόνο για να νιώσουν μέχρι το μεδούλι τι εστί κόλαση και συντριβή.


Καπνός.
Πιόνια.


Let my body do the talking.